Sadık Yalsızuçanlar

Yalsızuçanlar’ın yeni romanı D E M Timaş Yayınlarınca YAYINLANDI.

ROMANDAN bir bölüm...

1.

Seyreyle güzel kudret-i Mevlam neler eyler…Ananem Alvarlı’nın nefesini dilinden düşürmezdi. En çok da ‘hem yüzleri dost özleri düşmandan usandım’ dizesine bayılırdı. Vefasızlıktan çok canı yandığı belliydi.

Hulusi beye mektubunda söz ediyordun.

Yeğenin Halil Naci’nin başına gelenlere çok üzülmüştün. Dünyanın geçici ve değersiz halleri karşısında telaş etmemeli, diyordun. Alvarlı, Küfrevi’nin gözbebeğiydi.

Ne dünyadan kazandığınıza sevinin ne yitirdiğinize üzülün…Bunu anlayamıyorum.

Bir kez olsun tadabilecek miyim bu hali? Boş derinlikler değil bunlar…Bunların sözü edilmez. Söz zihne özgüdür, kelam gönüle mahsustur. Kelam söylenmeyendir. Söylenince de mayalayandır. Sen bu sözü nereden söylüyorsun? Çamdağı’nda, yük katlı bir irtifada, zirvede misin? Yüz kat nedir? Oradan bakınca burası nasıl görünüyor? Neler görüyorsun? Nasıl üzülme ve sevinç olmaz? Çocukluk anılarıma indikçe nasıl acı çekiyorum bilemezsin? Beni bu acılardan kurtaracak mısın?

Yorumlar (12) | Sitene ekle | Görüntüleme sayısı: 3212 | Devamını oku...

Yorumlar (1) | Sitene ekle | Görüntüleme sayısı: 4048 | Devamını oku...

Sonsuzluğun bir vaktinde henüz anılan bir şey değildim. Benim öyküm böyle başladı. O zamanlar henüz üzüm yaratılmamıştı ama ben sarhoştum. O zamanlar diyorum ya zaman bir andı. Anın sonsuzca bölünebilir olduğunu bilmiyordum o zamanlar. Rasathanede izlediğim yıldızın sıra dışı hareketlerinden ötürü geceyi orada geçirdiğim bir gece beni yalnız bırakmayan bir dostum söyledi. Ona haberci diyorum. Yıldız gibi. Bu bir haberdi benim için. An madem sonsuz bölünebiliyor demişti dostum, o halde iki insanın, birbirine doğru yürüyen iki insanın birleşmesi imkansızdır. Onu dinlerken gözlerimde tepedeki ufuk çizgisi belirdi. Bir kadın ve erkek birbirine doğru yürüyordu. Bu yürüyüş sonsuzca sürüyordu. Sonra birbirimize gelirken şey gibi bir belirsizliğe düştüğümüzü gördüm. Aramızdaki o muazzam boşluk bir anda her şeyi yuttu.

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Sitene ekle | Görüntüleme sayısı: 1248 | Devamını oku...

1.
Senin öykün o gece başladı. Oniki yaşına bastığın günün gecesi. Şubatın ondördüydü. Her zamanki gibi erken uyumuştun. Babanla yaptığınız dersten sonra, iyi geceler dileyip odana çekilmiş, sağ yanına bükülerek dalmıştın. Rüyanda seni çağırıyordu. Yüreğindeki ürpertiyle uyandın. Kalktın, sessizce giyindin, evden çıktın. Sonrasını düş gibi hatırlıyorsun. Eviniz Kale içindeydi. Yokuştan inince, eski bir kemer köprü karşılıyordu sizi. Sokak ıssızdı. Köpek sesleri sadece. Bir gölge gibi Kümbet camiine doğru süzüldün. Kalbin duracakmış gibiydi.

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Sitene ekle | Görüntüleme sayısı: 1103 | Devamını oku...