Sadık Yalsızuçanlar

Enis Batur: "Günümüz öykücülerini etkilemiş midir? Buna olumlu yanıt verebilmek için III. Yeni öykücü kuşağını görmek gerekirdi, ki Ayfer Tunç ve Sadık Yalsızuçanlar dışında ben iyi hikâyeci tanımıyorum.
Neden kıs kıs gülüyorsun?"

Kılavuz Dergisi soruşturmasına yanıt'tan...

Bir yazarı şahsen tanımışsanız, ölümünden sonra hakkında görüşlerinizi yazmaya kalkıştığınızda, yanıbaşınızda, omzunuzun arkasında bir yerde bitiverir, işinizi zorlaştırır. Tomris Uyar’la, insan ilişkisi çerçevesinde, baştan uca itişip kakıştık hep, bazan tatlı tatlı, bazen buruk, dalaşmadan edemedik. Karakterinin pek çok özelliği vardı tabii, bunlardan biri de, zaman zaman kekre boyutlar da aldığını düşündüğüm ironik edâsıydı. Ondan olsa gerek, şimdi, burnumun dibine sokulmuş, dalgasını geçiyordur gibi geliyor bana:”Neymiş, modernist miymiş, hadi buradan buyur bakalım, anlak kimlerle komşuymuşum”.
Şaka bir yana, Tomris Uyar modernist midir bilemem ama, Yusuf Atılgan ya da Oğuz Atay (Bilge Karasu ya da Sevim Burak) ile yan yana anılmaktan gocunmazdı sanırım. Aynı yerde apayrı nitelikleriyle duran pek çok yazarımızdan birkaçı.

Benim gözümde, ince ve derin bir yazıdır Tomris Uyar’ınki. Yakından tanıdığı şairlerin “ayar”ı görülür öykülerinde. Bir etkilenmeden sözetmiyorum (ki karşılıklı olmuş olsa gerektir, neden ((nasıl)) olmasın), bir duyarlık ortaklığından, bir de benzeş dil/ ifade kaygısından dem vuruyorum.

Ama şimdi, sıkı durun, yazın ortamımıza yeni bir ‘tarihsel kategori’ sunacağım: Tomris Uyar, bir II. Yeni öykücüsüdür. Yalnızca izlekleriyle değil, poetika anlayışlarıyla da, kendilerini beslemiş I. Yeni hikâyecilerinden (özellikle Sait Faik ve MSE’den) ayrılmış bir kuşağın gülcü bir temsilcisi. Kişilerinin dünyasına bir dalgıç gibi giren, arasıra vurgunu bile göze alan yazarlardır bunlar. Stilistik açıdan, hem yapı kurma sanatında daha karmaşık geometrilere .aşvurmuş, hem de, sözdizimi bağlamında cüretkâr girişimlerde bulunmuşlardı. Demin adı geçenlere Vüs’at O. bener’i, “İshak”ın yazarını, Leylâ Erbil’i, Ötegeçe’nin Tahsin Yücel’ini ve Füruzan’ı da eklemek isterim.

Tomris Uyar’ın özgün ses tonunda, Anglo-sakson yazımından çekip çıkardığı, ama hiçbir yabancı tını efektine yenilmediği bir farklılık vardı. Bence, öykülerinde büyük, yaralayıcı filimler çekti (bereket sinemamızın eline bugüne dek düşmedi, yarının yönetmenlerini bekleme şansı oldu).
Günümüz öykücülerini etkilemiş midir? Buna olumlu yanıt verebilmek için III. Yeni öykücü kuşağını görmek gerekirdi, ki Ayfer Tunç ve Sadık Yalsızuçanlar dışında ben iyi hikâyeci tanımıyorum.

Neden kıs kıs gülüyorsun?

Suya Seng*
Sel Yayıncılık, İstanbul, 2008
Sh, 108-109

Yorumlar (1)

	1. Yazan Bu e-Posta adresi istenmeyen postalardan korunmaktadır, görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir. 27-09-2009 15:21 - Misafir
	yeni öykü istiyoz:)) ben de tanımıyorum sayın batur ama yazarımdan özlemle yeni öyküler beklediğimi de söyleyemeden geçemeyeceğim http://sensizyildizlarabakamam.blogspot.com/

Yorum yaz

Lütfen yorumunuzun yazının konusu ile alakalı olmasına dikkat edin. Kişisel hakaret içeren yorumlar silinecektir. Reklam amaçlı yorumlar silinecektir. 'Gönder' düğmesine basmadan önce yeni bir güvenlik kodu üretmek için tarayıcınızın *Yenile* düğmesine basın. Yukarıdaki durum yanlış güvenlik kodu girildiği durumlarda geçerlidir.
İsim:
E-posta:
Web sayfası:
Başlık:
BBCode:
Yorum:
	Ek yorumlar konusunda bana e-posta aracılığı ile ulaşılmasını istiyorum.