Sadık Yalsızuçanlar

Adam, dağda bir kovukta yaşıyordu. Bir sabah uyandı ve kendisi
gibi binlerce insanın dağda yaşadığını farketti. Çok geçmedi yer
sallandı. Dağ yarıldı, insanları birer birer yutmaya başladı.
Adam korktu. Sıra kendisine gelmek üzereydi. Elindeki
emanete baktı. İçinde, hayatını anlatan bilgilerin bulunduğu
bir sandukaydı bu. Sımsıkı sarıldı. Yarık büyüyordu. Az
sonra kendisini de yutacaktı. Bir ses duydu: 'Emanetini
sahibine ver!' Daha sıkı sarıldı ona. Tekrar duydu sesi:
'Onu koruyamazsın, sahibine ver!' 'Hayır!' diye bağırdı
sarsıntıya.

Bir gün taş gibi donuk bir adam kentin tek bankasına geldi ve
'bir övgü hesabı açtırmak istiyorum' dedi. Görevli, o kuşların
duygusunu nereden bilsindi. Tabi efendim, dedi, biraz bekleyin.
Adam kibirli bir gülümseyişle baktı. 'Zavallı aklım' der gibiydi,
görevlinin kafa sesiyle. Aynasına tapınan sersemlerden bu da.
Taş gibi donuk adamı tanımamıştı. Kendisini çok yaşamış bir
kahin sanıyor da olabilirdi. Görevli gururdan yapış yapış bakışlarla
adamın gözlerine baktı. Bir gözü kördü. Bir eli delikti. Sabah
uyandığında alnında karanlık sözler yazılıydı. Boyu mağrur bir
kule gibi yükseltilmişti. Kapıda bekleyen oldukça süslü bir
bineği vardı. Üniforması tuhaftı. Pek çok yabani kelime söylüyordu.

Bir çiçek büyütüyorum yüreğimde. Doğanın
tüm renklerini kendisinde topluyor çiçeğim. Tüm çiçeklerin
kokusu var onda. Bütün geleceğim ona bağlı. Çiçeğimin
çekirdeği yüreğimde. Aslında yüreğim de bir çekirdek.
Büyüyünce sevgi çiçeği açıyor. Her şeyi onun sevgisiyle
yaşatıyorum. Dünyayı kanatlarında taşıyan melek kımıldayınca
yeryüzü sarsılıyor. Bir yer sarsıntısı oluyor. Eğilip bir avuç
alıyorum topraktan. Sevgi çiçeğinin çekirdeğini ekiyorum ona.
Yüreğimdeki ışıkla besliyorum, gözyaşlarımla suluyorum,
tırnaklarımla eşeliyorum toprağını. Sabırla bekliyorum. Yıllar
geçiyor. Çiçeğim büyüyor. Büyüdükçe rengarenk ve mis kokulu
çiçekler açıyor. Mavi, kırmızı, sarı, mor ve yeşil renklerin
boyadığı sevgi çiçekleri.